Karthus

Çoğu insanın Karthus geldiğinde duydukları tek şey bir şarkıdır, eğer bir şey duyuyorlarsa.

O, ölümsüz bir ruhtur Shadow Isles. Yaşayanlar, ne canlı ne de gerçekten ölü bir şey olarak sonsuza dek var olma fikrinden ürperirken, Karthus yalnızca güzelliği görür. Ölümsüzlüğü kaçılacak bir lanet değil, kucaklanmaya değer bir hâl olarak görür ve ölümlüler arasında her yürüyüşünde, genellikle arkasında cesetler bırakarak, onları buna ikna etmeye çalışır.

Diğer gezginler Shadow Isles, Kalista dahil, aynı sisin içinden kendi kasvetli hedeflerinin peşinden gider. Karthus intikamdan çok ritüele önem verir. Bir avcıdan çok bir misyoner gibi davranır; ölümün neşesine dair fikrini, duyabilecek kadar yakın olan herkese yayar.

Ölüm onu yavaşlatmaz. Pasif yeteneği Ölüme Meydan Okuma, öldürüldükten sonra kısa bir süre büyülerini kullanılabilir tutar; bu da ölümü hiçbir zaman bir bitiş çizgisi olarak görmemiş bir ruha yakışır. Lay Waste, zamanla artan hasarla bir alanı vurur ve yalnız duran hedeflere en sert şekilde çarpar. Wall of Pain, içinden geçen her düşmanın Hareket Hızını ve Büyü Direncini düşürür. Defile, yakındaki düşmanlardan enerji emer ve kendi mana değerini yeniler. Nihai yeteneği Requiem, haritadaki her düşman şampiyonu aynı anda vurmadan önce üç saniyelik bir kanalizasyon gerektirir; tek bir savaşın, hatta tek bir hayatın sınırlarıyla pek ilgilenmemiş biri için uygun derecede görkemli bir final.

Orta şeride mahkûm bir büyücüdür ve Runeterra manaya bağlıdır, bu da yetenek setinin geri kalanını daha da tuhaf gösterir. Onu bir büyücü olarak en çok tanımlayan şey, dövüşte öldürüldükten sonra savaşmaya devam etmesidir. Duyanların nadiren bahsettiği şarkısı bile ona, ardından gelen sessizlikten daha az anlam ifade ediyor gibi görünür.