Freljord

Bu donmuş diyarın tek ve kabul görmüş lideri hiç olmadı ve hava durumu bu düzene uygun görünüyor. Sejuani, Kuzeyin Öfkesi, halkını tehdit eden her şeye doğrudan saldırırken, Ashe, Buz Okçusu, sabırla ve nadiren hedefini şaşıran bir okla bekliyor. Bu yöntemlerin hiçbiri bu topraktaki kabileleri bir araya getirmedi ve ikisi de daha fazla baskı yapmaya hazır görünmüyor.

Bölgenin birkaç savaşçısı soğuğa taktikten çok saf dayanıklılıkla karşılık veriyor. Olaf, Berserker, savaş alanını başkalarının rahat bir yemeği ele alışı gibi ele alıyor. Tryndamere, Barbar Kral, o kadar çok şey atlattı ki onu şaşırtacak pek bir şey kalmadı. Volibear, Amansız Fırtına ve Trundle, Trol Kralı, aynı baskıyla daha az insani yollarla yüzleşir; her biri toprağını saf bir dirençle savunur. Braum, ’in Kalbi olarak bilinen Freljord, nadir bir istisnadır: gücü çoğunlukla kendisi için bir şey kazanmaya değil, etrafındakileri korumaya hizmet eder.

Gözle görülen kabilelerin altında daha eski güçlerin uyandığına dair söylentiler var. Özellikle üç figür, hayatta olan herhangi bir hükümdardan çok efsaneye benziyor:

• Anivia, Cryophoenix, tek bir hayatı yaşayıp bitirmek yerine ölüp yeniden dirilen bir şey
• Lissandra, Buz Cadısı, bölgenin en kadim büyüsü üzerindeki hâkimiyeti, ona meydan okumaya çalışan her kabileden daha uzun süre ayakta kaldı
• Ornn, Dağın Altındaki Ateş, biri ona ortaya çıkması için sebep vermedikçe görünmemeyi tercih eden bir demirci-tanrı

Braum, kalkanı ve Volibear’in fırtınası tek bir kabileye ait değildir ve bu, ikisinin de hiçbir zaman tam olarak tek bir kabile tarafından sahiplenilmemesinin nedenlerinden biridir. Sahiplenilmeye bu direnç, toprakların daha tuhaf şampiyonlarının çoğunda da görülür: burada ödül, ilk bağlılık yemini edene değil, kendi koşullarında ayakta kalanadır; bu ister hiç bitmeyen bir savaşta dayanmak, ister aynı iddiayı kendisinden önce denemiş her rakibi geride bırakmak anlamına gelsin.

Yüzeyde savaşan kabileler ile altında huzursuzca kıpırdanan her ne varsa arasında sıkışan bu donmuş diyarın, kışlarını daha da sert kılmak için dışarıdan birilerine hiç ihtiyacı olmadı.