Amumu

Hiçbir iki anlatı Amumu hemfikirdir ve bu anlaşmazlık onun ne olduğunun bir parçası gibi görünür. Anlatılara göre o, kadim Shurima dünyayı tek bir yol arkadaşı arayarak dolaşır, oysa bir dostu elinde tutamayacak şekilde lanetlenmiştir.

Bu lanet fiziksel temas yoluyla yayılır. Dokunuşu öldürür, sevgisi ise yıkıma yol açar; bu yüzden ona yaklaşma çabasının her biri aynı karanlık sonla biter. Onu gördüklerini söyleyenler, yaşayan bir insandan çok küçük, sarılmış bir ceset tarif eder; asla çözülmeyen sargılar sürüklediğini anlatırlar. Bandage Toss, onu işaretlenmiş bir hedefe doğru çeker ve iniş yaptığında hedefi sersemletir. Despair, yakınındaki her birimin canını sadece yakınlığıyla emer ve temel saldırılarının uyguladığı süregelen Curse’ü yeniler. Tantrum, gelen fiziksel hasarın bir kısmını kalıcı olarak emer ve sonra dışarıya salar; aldığı her vuruş, tekrar kullanabilmesine kadar geçen süreyi kısaltır. Curse of the Sad Mummy, tüm bir grubu onu işaretleyen aynı sargılara sarar; sanki yalnızlık bulaşıcıymış ve yakınındaki herkes istese de istemese de onun hikâyesine çekilmiş gibi.

Yüzyıllar boyunca tekrar anlatılan hikâyeler, şarkılar ve halk masalları, özgün anlatının üzerine o kadar katmanlaşmış ki neyin gerçekleştiğiyle neyin uydurulduğunu ayırt etmek neredeyse imkânsız hale gelmiş; kimsenin kontrol edemeyecek kadar yaklaşamadığı şeylerle tanımlanan bir figür için bu yerinde bir kader. Kökeni, hem efsane hem tarih parçası olan gömülü Shurima, ki bu kendisi kısmen efsane kısmen tarihtir ve Azir ve Akshangibi diğer Shurimalı figürlere bağlıdır. Hikâyeleri aynı kumda birbirine dolanmış durumda; her biri çölün uzun süre sakladığı farklı bir yarı gerçek türü.