Noxus tüm imparatorluğu asla tek bir hükümdarın eline bırakmaz. Yönetim konseyi, Trifarix, imparatorluğun değişen derecelerde değer verdiği üç niteliğe dayanıyor: vizyon, kudret ve kurnazlık. En güçlü taht bile bu üçünü tek başına kişileştiremezdi ve Noxus bu bahaneyi çoktan bıraktı. Gücü üç koltuk arasında bölmek bir tavizden çok, imparatorluğun gerçekte nasıl işlediğinin dürüst bir yansımasıydı.
Kudret
Darius, Elçisi Noxusve Ambessa, Savaşın Anası, gücün saf kuvvet olarak en net örneği olarak duruyor; savaş alanında muharebeleri belirleyen ve sonrasında onaylaması için hiçbir konseye ihtiyaç duymayan türden. Konumları, her askerin bizzat tanık olabileceği zaferlere dayanıyor.
Kurnazlık
LeBlancve unvanı bile bir yılanın kucaklamasını çağrıştıran Katarina, Uğursuz Kılıç, karşı savı eşit güçle ortaya koyuyor: gölgelerdeki bir bıçak ya da yerinde söylenmiş bir yalan, açıkça yürüyen bir ordunun asla kazanamayacağı seferleri kazanabilir. Cassiopeia onların yanına oturuyor; unvanı düşmanı doğrudan karşılamak yerine onu sarmalamaya odaklanmış, aradaki mesafeyi kapatmanın tamamen farklı bir yolu.
Konseyin Bahsi
Otoriteyi tek bir yerde toplamak yerine, Trifarix bahse girer ki Noxus gücü tek bir hırslı figürün hepsine komuta etmesindense rakipler arasında dağıtıldığında daha iyi bir arada durur. Draven, Görkemli Cellat ve Kled, Huysuz Şövalye, bu bahsin konsey odasının ötesinde kişisel hırsa ne kadar alan bıraktığını gösteriyor. Yani imparatorluk, her zerresini üç sabit koltuktan geçirmek yerine, nerede ortaya çıkarsa çıksın olağanüstü gücü ödüllendiriyor.
Bu düzenin istikrar mı yoksa sürekli, huzursuz bir dengede tutulan üç hırs mı olduğu, Noxus hiçbir zaman çözüme kavuşmamıştır ve uzun iç çekişme geçmişi, bunu planlamadığını gösteriyor. Tek bir taht daha düzenli bir yanıt üretmiş olabilirdi, ancak Noxus nadiren pratik olanlara kıyasla düzenli yanıtları tercih etmiştir.