Noxus açık güç ve hırs yarışmalarını kazananları ödüllendirir, yine de gerçek gücünün hatırı sayılır bir kısmı gözlerden uzak işler. Black Rose bu görünür merdivenin altında çalışır: açık savaş yerine kan büyüsü, şantaj ve sessiz etkiyle uğraşan gizli bir büyücü topluluğu. Hiçbir nüfus sayımının kaydetmediği ve hiçbir rakip fraksiyonun tam olarak haritalayamadığı odalardan kararları yönlendirirler. Sadakatleri herhangi bir generale ya da valiye değil, çok önce birbirlerine yönelir.
Bu fark, sonuç getirdiği sürece neredeyse her yükselme yolunu kabul eden bir imparatorlukta ağırlık taşıyor. Yeterince yetenekli bir kişi oraya nasıl geldiğinden bağımsız olarak tırmanma eğilimindedir ve Black Rose bu kuralın ne kadar gevşek denetlendiğini çözmüş durumda. Darius, Elçisi Noxusve Ambessa, bir zaferin ardından sokaklarda geçit töreni yapılan yeteneğin somut örnekleridir. Gizli bir cemiyet ise daha ince bir yeteneğe dayanır: sabır, yanıltma ve gerekirse yıllarca saklı tutulan kaldıraçlar.
İmparatorluğun büyücü ve entrikacı kadrosu, bu ince gücün görülmeden ne kadar alan bulabildiğini gösterir. Aldatıcı LeBlancve unvanı bile bir yılanın kucaklamasını çağrıştıran Cassiopeia, unvanı bir yılanın sarmalayışını çağrıştıran, ikisi de bir Noxus kimliğin ve bağlılığın onları yeniden şekillendiren herhangi bir büyü kadar kolayca değişebildiği yerlerde, aralarındaki boşluklardan geçiyor. Katarina, bu kadar acımasız bir sarayda suikast ile siyasetin ne kadar kolay iç içe geçtiğini gösterir. Karanlık Çocuk Annieise eğitimsiz ve denetimsiz bir gücün bile isteneyen ya da istenmeyen bir şekilde imparatorluk makinesinde bir yer bulduğunu ortaya koyar.
Ahri'nin Black Rose rakip bir taht değil. Ordulara komuta etmiyor, açıkça hiçbir koltuk talep etmiyor ve buna hiçbir zaman sebep olmadı. Etkisi, Noxus’nin daha gürültülü hırslarının yanında, görünür güçle bu kadar meşgul bir imparatorluğun bile daha sessiz bir şeyin rahatsız edilmeden büyümesi için bolca gölge bıraktığının hatırlatıcısı.