Malphite

Malphite doğmaktan çok ayrılarak var oldu. O, Monolith'in, yani dünya dışı bir obeliskin hizmetkâr-parçası olarak başladı; muazzam elementel gücünü, o daha büyük varlığı mümkün olduğunca uzun süre sağlam tutmaya akıtmakla görevliydi. Bu tek görevinde başarısız oldu ve bu başarısızlık bildiği her şeyi elinden aldı. Üst koridoru ya da ormanın merkezini tutabilen bir tank olarak her savaşa, bir zamanlar eski görevine yaklaştığı gibi yaklaşıyor: tadını çıkarılacak değil, atlatılacak bir şey olarak.

Monolith nihayet yok edildiğinde, Malphite ayakta kalan tek parçaydı. Bu, hiç beklemediği ve henüz tam olarak kabullenemediği bir sondur. Geriye ona canlı taştan bir beden ve artık koruyacak hiçbir şeyi olmayan bir amaç kaldı. Runeterra’nin sakinleri ona yumuşak ve obeliskinin asla olmadığı şekilde sürekli değişen görünüyor ve varlığının büyük bir kısmı, ait olacak bir bütünü olmayan bir parçanın artık ne yapması gerektiğini çözmeye çalışırken bu boşluğu taşımakla geçiyor.

Savaş tarzı, kendisine direnmeye devam eden bir dünyaya düzen getirme çabası gibi. Ground Slam, çok yakınında duran herkesi cezalandırır; gücü kendi Zırhına bağlı bir şok dalgası yayar. Seismic Shard geri çekilmeye çalışan düşmanları kendine çeker, Thunderclap ise temel saldırılarından oluşan bir zinciri yayılan artçı sarsıntılara dönüştürür. Nihai yeteneği Unstoppable Force, onu bedeniyle birlikte bir kalabalığın içine fırlatır: kaba, kararlı ve taş bir varlığın sabırlı pazarlıktan olabildiğince uzak olduğu bir hamle. Yine de Ixtalormanlarında tuhaf bir yoldaşlık buldu; burada her biri yalnızlığa çok farklı bir açıdan bakan Rengar ve Nidalee, her biri yalnızlığı çok farklı bir bakış açısından tanıyor. Aynı ormanın diğer gezginleri, Qiyana aralarında, Ixtal’nin yalnızlığını kendi toprağı olarak görüyor; Malphite hâlâ orayı sadece tesadüfen konduğu yer olarak görür.